تازه:
جمعه , ۷ قوس ۱۳۹۹
خانه » مقالات » سیاست » کمپاین تخریبِ بشردوست، منصفانه نیست

کمپاین تخریبِ بشردوست، منصفانه نیست

 

در گرماگرم تبلیغات سومین دور انتخابات پارلمانی افغانستان، صفحات فسبوک هزاره‌ها تبدیل به کمپینِ تخریبِ رمضان بشردوست، وکیل کنونی پارلمان، شده است. حرف همگی اینان یک چیز است و آن اینکه بشردوست، رای هزاره ها را هدر داده است. اما واقعیت غیر از این است. برخلاف این ادعا، در دوره های قبل، بشردوست کمترین رأی را از میان هزاره ها گرفته بود. اسناد و شواهد نیز گواه این است که بشردوست در رتبه‌های پایین‌تر سایت‌های رأی دهی غرب کابل قرار داشته است. خرمن رای هزاره‌ها و سایت‌های رأی غرب کابل عمدتاً به حساب محمد محقق، فاطمه نظری، جعفر مهدوی، عباس نویان، ابراهیم قاسمی، عالمی بلخی و… واریز شده بود. فقط کافی است میزان رأی حاجی محمد محقق در دوره قبل را در یک پله ترازو و آرای سائر نامزدان غرب کابل را در پله‌ی دیگر قرار داد. اگر مجموع آرای حوزه‌ها و آرای وکلای غرب کابل را یکبار باهم مقایسه کنیم، به راحتی به این نتیجه می رسیم که ادعای هدر دادن رأی هزاره‌ها توسط بشردوست، یک توهم واهی است. اگر براستی، موضوع هدر رفتن رأی مهم است، خوب است یکبار از بزرگانی که نام برده شد، هم پرسیده شود که آیا رأی هزاره‌ها را هدر داده اند یا خیر؟!

در اینکه کار این مملکت با داد و فریاد و خوب سخن گفتن و تند پریدن درست شدنی نیست، شکی نیست. این مملکت و هر مملکتی دیگر که باشد، بیش از شعارها و سخنان تند، به کار و عمل نیاز دارد. منظور از کار و عمل، کار جمعی، گروهی و سازمان یافته است نه اقدامات تند فردی و فاقد اهداف استراتیژیک. آقای بشردوست در طول این دوره‌ی طولانی که در پارلمان بوده است متاسفانه نتوانسته چند نفری را که قرابت و همسویی فکری داشته باشند، و یا از میان جوانان و دگراندیشان پیرامونی و هواداران خود که تعداد شان هم کم نیست، گرد خود بیاورد تا یک حرکت و جریان جمعی و موثر براه اندازد. اما با اینحال، او با همان رویکرد و تفکرات ویژه ای که دارد هنوز هم محبوبیت ملی، فراقومی و مردمی فراوان دارد. محبوبیت مردمی او غیر قابل انکار است. درحالیکه او برای تبلیغات هیچ پولی هزینه نمی کند، ده‌ها صفحه‌ی پربازدید بنام بشردوست از سوی حامیان او در شبکه های مجازی داوطلبانه فعال می باشند. صفحه اختصاصی بشردوست در فسبوک نیز یکی از بالاترین رتبه ها را در افغانستان به خود اختصاص داده است. شایسته نیست این محبوبیت مردمی و فراقومی او را صرفا از روی حسادت نشانه گرفت.

بشردوست ممکن است بازهم رأی بیاورد اما نه آنطورکه وانمود می شود «او رأی هزاره‌ها را جمع می کند». این گزاره چیزی جز یک فرافکنی غیراخلاقی و حسادت هزارگی نیست. او اگر رأی هم بیاورد، رأی او کماکان ملی و فراقومی خواهد بود. ضمناً، بشردوست اگر رأی بیاورد، رأی آوردن او بخاطر برنامه، فعالیت و کارآمدی اش نیست زیرا چنانکه گفته شد، بشردوست ظرفیت لابیگری و جریان سازی هدفمند را ندارد و نمی تواند در پارلمانی که جریان های قدرتمند مافیایی در آن تعیین کننده هستند، نقش موثری داشته باشد.

رأی دادن مردم به بشردوست صرفاً به علت پاک دستی، پاک نفسی، صداقت، ساده زیستی، ملی اندیشی، مردمی بودن و مزاحم نبودن اوست. بشردوست هم می تواند همانند ده‌ها وکیل دیگر موترهای زرهی سوار شود، خیابان‌ها و کوچه‌ها را به روی مردم مسدود کند، قوانین ترافیکی را مکرر نقض کند، در خیابان‌های عمومی خلاف مسیر جولان دهد، با محافظین مسلح خود چپ و راست مانور دهد و رعب و وحشت آفریند. اما بشردوست در کسوت یک نماینده هرچه باشد، «مزاحم» مردم نیست. درحالیکه اکنون اکثریت نمایندگان پارلمان، به مزاحمان عمده‌ی زندگی اجتماعی مردم و به ناقضان درجه یک قانون مبدل شده اند، اما مردم از بودن با بشردوست و ایستادن در کنار او احساس مزاحمت، ترس و یا ازخودبیگانگی نمی کنند. لذا اگر مردم به او روی می آورند و یا به او رأی می دهند، به این دلیل است که حس می کنند او از جنس مردم است.

شایان ذکر می دانم، این متن صرفاً برخورد تخریبی و عقده آلود عده‌ای از دوستان و این مسئله را برجسته می سازد که اگر رأی هزاره ها را وکلای شان هدر داده، شایسته نیست یخن بشردوست را جفت کرد. رای خود را از کسانی مطالبه کنند که به آنها داده اند و می دهند. متاسفانه در میان هزاره‌ها کسانی هستند که هر زمان در ایام کمپین انتخاباتی حس کمبود رأی می کنند، بشردوست را خریطه می سازند و بر فرق او می کوبند درحالی که رأی خود را همواره به صندوق سلاطین و رهبران قومی خود می ریزند.

بشردوست در گذشته هم رأی فراقومی داشت در آینده هم اگر برنده شود، همینطور است. حملات غیراخلاقی علیه او با استناد به یک امر موهوم کار درستی نیست. هزاره ها که به محمد محقق و سائر نامزدهای هزاره رأی داده بودند، حالا چرا باید انتقام ضایع شدن رأی خود را از بشردوست بگیرند؟  اگر فرضا بشردوست که یک فرزند هزاره و دانش آموخته این سرزمین است، میان سائر اقوام چنان محبوبیت داشته باشد که  بخواهند او را به پارلمان بفرستند، این برای هزاره ها چه اشکالی دارد؟! اگر فرض این است که پارلمان افغانستان پر باشد از قاچاقبران تریاک، جنایتکاران جنگی، لمپن های سیاسی و تاجران فرهنگی و اشخاصی که سواد خواندن و نوشتن ندارند و به جای امضاء از مهر و تاپه استفاده می کنند، چرا چنین پارلمانی بتواند جایی برای آنها باشد اما برای بشردوست نباشد؟

بگذاریم اگر بشردوست میان سائر مردم این سرزمین محبوبیت دارد، محبوب بماند. بگذاریم اگر بخواهند او را به پارلمان بفرستند، بفرستند. اگر هزاره ها با بشردوست مشکل دارند، به او رأی ندهند اما تخریب هم نکنند. تخریب هزارگی بشردوست، منصفانه نیست.

 

امین آرمان

About امین آرمان

امین آرمان، نویسنده، پژوهشگر و مدیرمسؤل شبکه قلم، کابل
منبع: شبکه قلم
این مطلب را به اشتراک بگذارید:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

این را هم ببینید!

قتل عامی آرزو دارم هلاکوخان کجاست؟

رضا محمدی پادشاه لنگه دنیا ، که وزیرش برای ما شاه تعیین می کند، با تحقیر سخن از قتل عام میلیونی همه جنوب افغانستان و چه بسا همه مملکت زده،  بی این فکر ، که بعد قتل عام چه کسی کارخانه های هرویین سازی امریکا را بگرداند؟ چه کسی در مرز آسیای میانه و چین خودش را بترقاند؟ نه آقای ترامپ، ما از مرگ نمی هراسیم چرا که مدت هاست در میدان مین دست ساخت شما زندگی می کنیم.

تمامی حقوق مادی و معنوی متعلق به این سایت می باشد CopyRight 2017- All Rights Reserved