تازه:
شنبه , ۸ قوس ۱۳۹۹
خانه » مقالات » سیاست » دشمن را بشناسیم

دشمن را بشناسیم

طبق روایت های موثق، دهکده میرزااولنگ سرپل به خون نشسته است. اهالی دهکده طی دو روز متوالی که درگیر جنگی نابرابر بودند، پیوسته از مرکز و مراجع نظامی و امنیتی تقاضای کمک هوایی و زمینی کردند. به آنان وعده کمک داده می شد اما این وعده ها هیچگاه تحقق نیافتند. وعده ها و عیدها چندان ادامه یافت که امکان خروج و گریز اهالی به مناطق امن بکلی منتفی گردید. اگر این وعده ها و وعیدها نبود، مردم دهکده به ساحات امن می رفتند اما منتظر کمک ماندند تا اینکه صغیر و کبیر و پیر و جوان به دام افتاده، گرفتار و قتل عام شدند.

اکنون، طبق معمول دریایی از تقبیح از چهارطرف جاری شده و زن و مرد مصروف محکوم نمودن اعمال وحشیانه «دشمنان مردم افغانستان» هستیم.
تقبیح و محکوم نمودن اعمال وحشیانه طالب، داعش و هر درنده و گزنده ای دیگر که فلسفه وجودی شان کشتن و ویران کردن است، در خوشبینانه ترین حالت چیزی جز یک «توهم احمقانه» نیست و در یک حالت بدبینانه تر، گم کردن رد پای جنایت، جنایتکار و دشمنان اصلی مردم افغانستان است.

انتحاری، طالب و داعش برای چه آفریده شده اند؟ مگر نه اینکه برای آدم کشتن، ویران کردن و آتش زدن آفریده شده اند؟ انتظاری غیر از این از آنان، انتظاری است احمقانه و خلاف مقتضای ذات و طبیعت این عناصر. گروه های جنایتکار برای ارتکاب جنایت و تبهکاری خلق می شوند. آنان هرگاه مرتکب جنایت شوند، ماموریت خود را انجام و غایت خلقت خود را نشان می دهند و لاغیر. پس محکوم کردن کردار و رفتار آنان چه معنا دارد؟ مگر آنان در درستی و نادرستی کردار و رفتار خود تردید دارند که محکوم شان کنیم؟ مگر آنها آدم کشتن را هدف والا و آتش زدن و ویران کردن را آرمان متعالی خود نمی دانند؟ مگر انتحاری بیشتر از نقش یک پیچ و مهره را بازی می کند؟ از یک پیج و مهره چه انتظاری می توان داشت؟ محکوم کردن اعمال آنها غیراز گم کردن ردپای جنایت و دشمن اصلی نیست.

دشمنان اصلی مردم افغانستان را باید شناخت. دشمن اصلی مردم افغانستان، طالب و داعش نیست. طالب و داعش پیج و مهره ای است که مأموریت خود را به درستی انجام می دهد. هدایت کننده موتور این کشتارها را باید شناخت و اگر زیاد عادت به محکوم کردن داریم، آنهایی را محکوم کنیم که این ماشین های کشتار را تولید کرده و همچنان در نقاط مختلف جهان و افغانستان تکثیر می کنند. طالب یک پروژه بود. داعش هم یک پروژه است. امروز طالب و داعش داریم، فردا ممکن است پروژه دیگری باشد. منابع پروژه ها، دولت ها و قدرتهایی را که از وجود و تداوم این پروژه ها سود می برند باید شناخت.

طالب و داعش حداقل شهامتی که دارند این است که علیه مردم صادقانه می جنگند. در بیرحمی، درندگی و دشمنی خود صداقت دارند. پشت نام مردم سنگر نمی گیرند. رو دروری مردم می ایستند و صاف به قلب شان شلیک می کنند. این نوع دشمنی سوخت و سوز ندارد. آنچه قلب آدم را آتش می زند، دوستی دشمنانی است که نقاب دوست به صورت زده در تاریکی و در میان مردم ایستاده اند. پشت حسن نیت، اعتماد و صداقت مردم خود سنگر گرفته اند. به شعور و اراده آنان از پشت خنجر می زنند. از آدرس قربانیان خود وجاهت و درآمد کسب می کنند. به عنوان مسؤل جان و مال آنان بر مسندهای عالی امنیتی کشور تکیه می زنند. از کیسه بیت المال همین مردم معاش می خورند. در مقابل این همه ناز و نعمت اما برای مردم خود نقشه می کشند، چاه می کنند و دام می اندازند. دشمن واقعی مردم افغانستان این است_ نه طالب و نه داعش.

امین آرمان

About امین آرمان

امین آرمان، نویسنده، پژوهشگر و مدیرمسؤل شبکه قلم، کابل
منبع: شبکه قلم
این مطلب را به اشتراک بگذارید:
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

این را هم ببینید!

قتل عامی آرزو دارم هلاکوخان کجاست؟

رضا محمدی پادشاه لنگه دنیا ، که وزیرش برای ما شاه تعیین می کند، با تحقیر سخن از قتل عام میلیونی همه جنوب افغانستان و چه بسا همه مملکت زده،  بی این فکر ، که بعد قتل عام چه کسی کارخانه های هرویین سازی امریکا را بگرداند؟ چه کسی در مرز آسیای میانه و چین خودش را بترقاند؟ نه آقای ترامپ، ما از مرگ نمی هراسیم چرا که مدت هاست در میدان مین دست ساخت شما زندگی می کنیم.

تمامی حقوق مادی و معنوی متعلق به این سایت می باشد CopyRight 2017- All Rights Reserved